Όπως ειναι και δημοσιογραφικά το σωστό, αυτές οι πρώτες γραμμές για τον δεύτερο αγώνα του Uefa ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και την art media (ακου όνομα), γράφονται πριν το ξεκίνημά του. Θα κατέβει λέει ο Παναθηναϊκός, με 4-4-2 σε σχήμα ρόμβου. Όπως ονομάζεται και το blog μου δηλαδή… Θεωρώ απίθανο να κατέβει με αυτό το σύστημα ο Πεσέιρο, και ευθύς αμέσως θα σας εξηγήσω το γιατί…

Η Ιστορία

Η ιστορία ξεκινάει στα τέλη της σεζόν του 1996. Ηταν τότε, που, ο Χοτα Χοτα (Μπορέλι), είχε υπογράψει και άφηνε την Ελλάδα για την Ρεαλ Οβιέδο. Τότε λοιπόν, αρχισε ενας αγώνας για να αντικαταστηθει ο ταλαντούχος Αργεντίνος μέσος. Και ποιοι δεν εχουν υπογράψει απο τότε. Κώστας Μαλέκος, Ερικ Μικλαντ, Καρλ Χαιντς Φλίπσεν, Παολο Σοουζα ειναι μερικοί απο αυτούς που προσφέρανε κάτι, αλλα κανείς τους δεν κατάφερε να φανεί αντάξιος του Μπορέλι. Λίγο οι τραυματισμοί των Φλίπσεν και Σόουζα, λιγο το διαφορετικό είδος “δεκαριού” που εκφράζανε οι Μικλαντ και Μαλέκος, ήταν ικανό να κάνει τους οπαδούς του Παναθηναϊκού να ζητάνε επιτελικό μέσο, μια και η ομάδα τους έβλεπε τις “πλάτες” του Ολυμπιακού επι 8 συνεχόμενα χρόνια. Ηταν φανερό οτι τους έλειπε ενας παιχτης ηγέτης σε αυτή τη θέση. Φτάνουμε λοιπόν στον Ιανουάριο του 2004, όταν και ο Εζέκιελ Γκονζάλες υπέγραψε στον Παναθηναϊκό. Με πολλές κάθετες μεταβιβάσεις και όντας ο συνδετικός κρίκος της επίθεσης με το κέντρο, καταφέρνει και γίνεται ο πολυτιμότερος παίχτης της ομάδας που κατέκτησε εκείνη την χρονιά το ντάμπλ!! Την επόμενη σεζόν, με τα καταπληκτικά γκολ στο Τσ. Λιγκ εναντιον της Αρσεναλ και της Ρόζενμπόργκ γίνεται σύνθημα στα χείλη των οπαδων του Παναθηναϊκού, μέχρι που ο αξιαγάπητος κατα τα άλλα “κατσο” Αλμπέρτο Μαλεζάνι τον χρησιμοποιεί ως ενα εκ των δύο αμυντικων χαφ σε σύστημα 4-4-2! Απο τότε, το σύστημα του Παναθηναϊκού είναι πάντοτε 4-4-2 με δύο αμυντικά χαφ χωρίς ρόμβο. Γιατι; Τι οδήγησε τον “κατσο” και όλους τους επόμενους προπονητές του “τριφυλιού” σε αυτη την απόφαση; Αφού με ρόμβο πήρε νταμπλ, ενώ χωρις κλασσικό δεκάρι έβλεπε τον Ολυμπιακό επι 8 χρόνια πρώτο, και τα τελευταία τρία χρόνια που παίζει με δύο αμυντικά χαφ, πάλι η ιδια κατάληξη. Παναθηναϊκός ανουσιος, άνοστος, χωρις αρχή και τέλος. Ως πότε παλικάρια θα ζω μεσ’ στα στενά… Μα είναι δυνατόν να το βλέπω μόνο εγώ οτι χρειάζεται μια αλλαγη το σύστημα; Μα είναι δυνατον ολοι μα όλοι οι προπονητες που έρχονται στον Παναθηναϊκό να παίζουν 4-4-2 χωρις ρόμβο και ενώ χάνουν τίτλους, και να μην δοκιμάζουν να κάνουν το προφανές…; Ε; Για πείτε μου; Για αυτό το λέω, και απο οτι βλέπω πάλι ετσι ξεκινάει ο Πεσειρο και διαψευδει τους συναδέλφους μου τους δημοσιογράφους που υποστηρίζανε οτι θα κατέβει με ρόμβο σήμερα. Εν ευθέτω χρόνο θα σας εξηγήσω και κάποια ακόμη πραγματάκια. Απλά τώρα εχει αρχίσει το παιχνίδι και πρέπει να γράψω για αυτό.

Το παιχνίδι

Art(τέχνη) + media = ?? Ε, μα είναι όνομα ποδοσφαιρικής ομάδας αυτό ρε παιδιά; Τελος πάντων, αυτό που βλέπω είναι οτι ο Παο δεν παίζει με ρόμβο, αλλα κυκλοφορεί σωστά την μπάλα. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως είναι οτι οι Μουσουλμάνοι του παιχνιδιού έχουν πολλά νεύρα. Πρώτα ο Μόρις σε ενα φαουλ που σφύριξε εις βάρος του, και αμέσως μετά η κοκορομαχία του Ν’ Ντόι με τον εγχρωμο Γκουεντέ των σλοβάκων, που ειναι νευρικός σε όλο το παιχνίδι. Εμ, ραμαζάνι θέλανε. Αυτη την περίοδο ουτε τρώνε ουτε νερό πίνουν οι καημένοι, τι μπάλα να παίξουν;; Απο εκεί και πέρα, νομίζω οτι ο Μαλαρτζ των “μοϊκανών” ειναι καλό τέρμα, και έχει πάρει τα πάνω του συμφωνα με το κούρεμα του… Εν τω μεταξύ ο Παπαδόπουλος έκανε χατ τρίκ βάζοντας δυο πέναλτι, και το ύφος που πλασάρει τώρα είναι: “τώρα τουμπεκί όλοι σας, βρήκα τη φόρμα μου και θα βάλω πολλά γκολ, το ξέρω”. Αν γίνει αυτό, τότε δέχομαι την κριτική όλων σας, γιατί όσο σίγουρος είναι αυτός οτι θα βάλει πολλά, αλλο τόσο και επι δέκα λεω εγω οτι θα βάλει λίγα. Μετα βίας να φτάσει τα δεκατρία (ο γουρικος αριθμός) σε όλες τις διοργανώσεις. Κόουτς Π speaking, τέλος. Α! Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση. Είδα τον Λουκά “τσέχωφ” Βύντρα να δοκιμάζει σουτ με το αριστερό. Περίπου 18 μετρα αουτ η μπάλα. Αχ βρε Λουκά, αχ!!