Αν και χτες έγραψα κάτι για την Εθνική μια και χάρηκα λίγο που κερδίσαμε, σήμερα θα κράξω. Ο λόγος; Με έχουν τρελάνει οι δημοσιογράφοι και οι Ελληνάρες με την επιτυχία της Εθνικής. Τι είναι αυτοί ρε πούστη μου; Τι γυφτιά επικρατεί στην Ελλάδα; Δεν έχω τίποτα με τους αθίγγανους, σχήμα λόγου χρησιμοποιώ. Απλά δεν γίνεται να χαρείς με όλους αυτούς τους μαλάκες! Έλεος!
Ξαφνικά, είμαστε η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης! Έχουμε τους παιχταράδες της Ευρώπης όλους μαζεμένους εδώ. Εκπορθητές της Πόλης και πράσινα άλογα. Ακούς εκεί υπερομάδα! Τι ηλίθιος ενθουσιασμός είναι αυτός ρε παιδιά; Από πού κι ως που προκύπτει ότι έχουμε τόσο καλό ρόστερ; Ποιος παίχτης μας είναι τόσο παιχταράς δηλαδή;
Άποψη μου; Ότι, λόγω του ότι οι ποδοσφαιριστές δίνουν τόσο πολλά παιχνίδια με τις ομάδες που αγωνίζονται, αφενός είναι κουρασμένοι στα παιχνίδια με τις εθνικές τους, αφετέρου δεν προλαβαίνουν να αφομοιώσουν ο ένας τον άλλον με το αντιπροσωπευτικό τους συγκρότημα ώστε να γίνουν ομάδα. Εξ ου και η σμίκρυνση της ψαλίδας μεταξύ Λιχτενστάιν και Ιταλίας επί παραδείγματι! Γκε-γκε; Αν όχι, εννοώ, ότι είμαστε μεσαία ομάδα και με πολύ τύχη, ΝΑΙ, μπορέσαμε και πήραμε ένα τίτλο!
Όταν όμως αγαπητοί μου η Δανία πήρε το Ευρωπαϊκό το 1992 και θεωρήθηκε έκπληξη, οι παίχτες της πήγαν σε τεράστιες ομάδες και ήταν από τους καλύτερους στον κόσμο. Όπως οι Μίκαελ και Μπρίαν Λάουντρουπ, ο Όλσεν κι ας μην αρχίσω να γράφω καλύτερα… Οι δικοί μας που πήγαν δηλαδή; Τους έφαγε το σύστημα, τι σκατά συνέβη; Μποϊκοτάζ των Ευρωπαίων έγινε; Ποια καλή ευρωπαϊκή ομάδα στηρίζεται σε Έλληνα, ή που είναι αστέρι κάποιος και τι κάνουν οι παιχταράδες μας στην Ευρώπη; Έχουμε κάποιον σταρ; Έχουμε κάποιον Τότι, κάποιον Βίγια, κάποιον Φαν Νιστελρόι, κάποιον Κριστιάνο Ρονάλντο, κάποιον Ρούνεϊ; κάποιον Λάμπαρντ, κάποιον Τζέραρντ, κάποιον πραγματικό παιχταρά που να σκίζονται οι ομάδες ποια θα τον πρωτοκατακτήσει; Κι ας μην είναι σταρ, ας είναι ένας καλός παίχτης, τύπου Μαλουντά ή Γκατούζο ή Λάμ ή να είναι κάποιος τέλος πάντων. Μας έχει παιχτικώς κανείς σε υπόληψη; Ποιος δίνει γή και ύδωρ να πάρει κάποιον δικό μας;
Να μην γελιόμαστε και ενθουσιαζόμαστε λοιπόν… Έχω σιχαθεί τους κωλοέλληνες που τραγούδησε και ο Σαββόπουλος. Γιατί έτσι είμαστε. Είμαστε οι ίδιοι που θα βρίζουμε όταν κάποιος διπλοπαρκάρει και μας κλείνει, αλλά όταν δεν έχει πάρκινγκ, και εμείς θα το αφήσουμε σε απαγορευμένο σημείο να πεταχτούμε να πάρουμε έναν καφέ για ένα λεπτάκι. Και αν μας την πει ο άλλος μετά, “Σιγά ρε φίλε, πως κάνεις έτσι, μισό λεπτό έλειψα”. Το ένα λεπτό έγινε μισό κ.ο.κ.
Δεν είμαι ανθέλληνας, αλλά τείνω να γίνω με αυτά που βλέπω και ακούω. Όχι για τις ομάδες, για την Εθνική μόνο. Που πήραμε το euro2004 και ο Ζαγοράκης έπαιζε με χρυσά παπούτσια, ο Σεϊταρίδης(ο μοναδικός με τόσο πολλά προσόντα) έβαφε την χαίτη ξανθιά και κυκλοφορούσε με Ferrari στα Γιάννενα και άλλα πολλά. Καλύτερα να μην τα γράψω, συγχύζομαι. Προτιμώ την σεμνότητα και την δουλειά απλά! Δεν μπορω τους κλασσικούς πανηγυρτζήδες! Είναι σαν τα παιδάκια που πάνε και σπάνε μόνο και μόνο για να το παίζουν αναρχικοί και να “κολλάνε” με παρέες. Να νιώθουνε κάτι! Έκτος αν ζω σε ένα δικό μου κόσμο και πράγματι είναι αυτό το καταραμένο μποϊκοτάζ των Ευρωπαίων που μας φοβούνται επειδή εμείς χτίσαμε τις πυραμίδες, εμείς πήγαμε πρώτοι στον Άρη, εμείς είχαμε μόνο πολιτισμό κάποτε, εμείς, εμείς, εμείς….
