Σάββατο σήμερα. Νιώθω περίεργα. Και μόνο που σκέφτομαι οτι θα βγω και δεν θα βρίσκω ενα καλό σημείο να ακουμπήσω το ποτό μου και να «χαζεύω» τις ωραίες-καμπυλωτές γκόμενες που έχουν πετάξει τα μισά έξω με το που είδαν ηλιοφάνεια, με πιάνει άγχος. Πώς να ξεχαστώ και να μου φύγει το αγχος αυτό?

1.Πινοντας μπάφους?

Μπα, θα νυστάξω περισσότερο και δεν θα βγω καν…

2.Πίνοντας κοκαϊνη?

Μπα, θα με πιάσει περισσότερο αγχος και δεν θα μπορώ να σταθώ πουθενά μεσ’στο πλήθος…

3.Πίνοντας ξύδια?

Καλή ιδέα, αλλά επαναλαμβανόμενο επεισόδιο καταντάει βαρετό.

4.Να κάτσω με την γυναίκα?

Καλή ιδέα, αλλα επαναλαμβανόμενο επεισόδιο καταντάει βαρετό.

5.Να δω LOST?

Το σκέφτομαι… Η αλήθεια είναι οτι εχω κολλήσει πολύ το τελευταίο διαστημα.

6. Να δω μπάλιτσα και πρωτάθλημα Ελλάδος?

Σκατά!  Τι να δω? Ετσι όπως το έχουν καταντήσει κάποιοι (βλέπε Τεν Κάτε και Διαιτησία), περιμένουμε τα πλει οφ να δούμε κοσμο και πάθος… Αδιάφορο πρωτάθλημα. Ουτε στο ποιός θα πέσει δεν υπάρχει ενδιαφέρον πια. Όλα κρίθηκαν.

 

Όπως τα βλέπω τα πράγματα, δεν εχω και πολλές επιλογές. Λίγα είναι αυτά που μπορεί να κάνει τελικά κάποιος σκεπτόμενος ενήλικας το σαββατόβραδο. Για αυτό και προτιμώ τις καθημερινές. Άνεκαθεν τις προτιμούσα. Φαίνεται άλλωστε κι απο αυτά που γράφω σήμερα. Θέλω να πω οτι δεν έχω τι να γράψω και γράφω αυτές τις παπαριές. Έτσι, για να περάσει η ώρα…

 

Μ’αυτά και μ’αυτά, και γράφοντας ότι μου κατέβει όμως, πείνασα! Φταίει και το Captain Morgan που πίνω εδώ και μια ωρίτσα. Και επειδή βαριέμαι να μαγειρέψω κάτι σπέσιαλ αφού ειναι σαββατο και βαριέμαι γενικότερα τα Σαββατα, και αφού τα Σαββατόβραδα είναι γεμάτα με γκόμενες έξω, λέω να φάω κάτι, που τα συνδυάζει και τα δύο. Είναι ενα νέο προϊόν που κυκλοφορεί.

Μουνί-Μπεργκερ λέγεται και το μοιράζουν τα Σάββατα στου Ψυρρή και στο Γκάζι. Ακριβώς απο κάτω και η φωτογραφία για τους άπιστους Θωμάδες…